Het stond in de sterren geschreven dat er vandaag niet gewonnen ging worden. Onze coach — “die nooit te laat komt” — was om 14u nog nergens te bespeuren in de kleedkamer. Extra verwarring alom, want de match zou volgens de WhatsApp om 14u30 starten, maar werd uiteindelijk toch gewoon om 15u afgetrapt.
Conclusie: iedereen een half uur te vroeg… dus ja, iedereen een pint dan maar. Wedstrijdvoorbereiding volgens het boekje.
De coach? Die kwam uiteindelijk niet te laat, maar zette zichzelf — naar eigen zeggen door wancommunicatie — wel op de bank. Sterk begin.
OC startte met een onuitgegeven voorlijn (Roeland, Benne, Tijmen), die zeker hun verdienste hadden, maar zichtbaar nog wat matchritme misten. Daarachter Daniëls op de 10 — volgens Stek zijn “slechtste match ooit” — en dan weet je eigenlijk al genoeg: vandaag ging het moeilijk worden. En toch… ondanks die allesbehalve ideale voorbereiding was OC de betere ploeg tegen een sterk OLSK.
Na 10 minuten ging het echter al mis: een te korte terugspeelbal van Berben op Pako en bij de eerste kans was het meteen raak: 0-1. Het spelbeeld veranderde niet. OC bleef de betere van KLOS, maar zonder echt grote kansen. Of toch… Daniëls versierde zelf een penalty, maar zag zijn poging knap gepakt worden door de doelman. Net voor rust viel dan ook nog de 0-2. Geen gigantische blunder, maar wel een doelpunt dat perfect vermeden had kunnen worden.
In de tweede helft kwamen Cypers en Bucky in de ploeg voor Benne en Berben. Het scenario bleef identiek: OC beter, meer druk, meer kansen… maar opnieuw geen efficiëntie. Zelfs Cypers — de man die nooit een strafschop mist én nooit te laat komt — liet zich meeslepen in het verhaal en miste vanop de stip. Opnieuw stond daar echter diezelfde doelman, die ook deze penalty op een identieke en knappe manier uit zijn doel hield. Hij kroonde zich daarmee zonder twijfel tot man van de match. LOKS heeft deze overwinning volledig aan hem te danken. Alles samen speelde OC zeker geen slechte wedstrijd en was het zelfs de betere ploeg, maar de overwinning werd vandaag simpelweg niet verdiend… door alles errond.
Wie deze week nog even in de spotlight mag: Niet Hendrik deze keer maar Bucky. Voor zijn stiptheid (gewoon weer om half drie aanwezig, zoals altijd) én zijn doorzettingsvermogen. Hij speelde de wedstrijd gewoon uit nadat hij (door in de grond te trappen) bijna zijn enkel, voet en scheenbeen in de grond had achtergelaten — om nog maar te zwijgen over wat er allemaal met zijn ligamenten en pezen gebeurd moet zijn.
Iedereen was het erover eens dat we een pechdag hadden tegen een verdienstelijk KOSL maar volgende week zal iedereen een beetje meer Bucky moeten zijn als we een resultaat willen halen tegen Rolands… die ongetwijfeld op revanche uit zijn.
