In aanloop naar de wedstrijd was het opnieuw koffiedik kijken. Zou Moller hersteld zijn van zijn ei zo na openbeenbreuk? En zou Cypers überhaupt kunnen lopen na alweer “last” van de rug? Wonder boven wonder bleken beide heren wedstrijdfit en stonden ze gewoon aan de aftrap.
OC’76 begon met een duidelijk plan en vooral veel grinta. Iedereen was gebrand om de twee opeenvolgende nederlagen tegen De Gul eindelijk de kop in te drukken. Vanaf de eerste minuut was duidelijk wie de betere ploeg was: OC startte gretig en zette de thuisploeg meteen onder druk.
Na vijf minuten was er al het eerste stevige duel. Hun 6 (Jef voor de vrienden) beukte onze coach onnodig hard in de rug — duidelijk nog een openstaande rekening van de vorige match. Niet veel later volgde een flinke, maar correcte tegenbeuk. Rekening vereffend. Jef heeft daarna de rest van de match vooral achter de feiten aan gebeukt.
Na aanhoudende druk kon Daniëls profiteren van balverlies bij de thuisploeg: 0-1. OC ging daarna niet achteruit leunen, maar bleef resoluut voor de aanval kiezen. Na enkele mooie acties en halve kansen was het aan onze coach om vanop de zestien aan te leggen, op aangeven van Schoeters. Waar hun nummer 6 normaal zou moeten tussenkomen, bleef het nu opvallend stil. Met een schicht belandde de bal in doel: 0-2. Meteen ook de ruststand.
Na de pauze bleef het spelbeeld ongewijzigd. OC’76 kreeg de betere kansen en De Gul kon daar weinig tegenover zetten. De 0-3-eindstand kwam op naam van — hoe kan het ook anders — Frits, die de wedstrijd definitief in een beslissende plooi legde.
Bij OC was iedereen op niveau. HD werd terecht uitgeroepen tot man van de match, al mocht deze keer eigenlijk de hele ploeg die titel delen. Dit was een collectieve prestatie van formaat.
Zes wedstrijden op rij ongeslagen. Volgende week wacht de verplaatsing naar ITM. Als we spelen zoals op De Gul, zal niemand een stokje — of een grote neus — voor nummer 7 kunnen steken.
