OC’76 kende een matig begin op het veld van Lindelhoeven. De automatismen zaten er niet meteen in en het begrip tussen de lijnen liet te wensen over. Het gevolg liet niet lang op zich wachten: 1-0 achter. Een mooie goal van de thuisploeg, dat wel, maar tegelijk ook eentje die vermijdbaar was.
Gaandeweg kwam OC beter in de wedstrijd. Fritz zette voor het eerst enthousiast druk op de keeper, onderschepte zo de bal en kon de 1-1 binnen werken. Niet veel later onderschepte diezelfde Fritz de bal op eigen zestien, zette een knappe rush op met de bal aan de voet en legde breed naar rechts op HD. Die bracht de bal strak over de grond voor doel, waar Schoeters mooi kon afwerken. Een knap uitgespeelde aanval en meteen de 1-2. Met die stand gingen we rusten.
In de kleedkamer was de trainer opvallend scherp en stelde hij dat Fritz zowat de enige op niveau was. Daar waren niet alle spelers het volledig mee eens, maar het had wel effect: OC kwam scherper uit de kleedkamer. Stanny bleef binnen na een moeilijke eerste helft. Officieel met een verrekte long — volgens sommigen omdat hij iets te hard en te vaak op zijn adem had getrapt — en werd vervangen door Stek, iemand die erom bekend staat om te hard en te vaak te praten. Een ander type speler dus.
Zoals we OC kennen, volgde een betere tweede helft en al snel viel de 1-3. Daarna zorgde MRM voor zijn “eerste van het seizoen”… helaas in eigen doel. Met een mooie binnenkant voet in het zijnetje bracht hij de thuisploeg terug tot 2-3. Even later volgde ook nog een klutsbal in de zestien die werd binnengewerkt: 3-3, enigszins tegen de gang van het spel in, want OC was duidelijk de betere ploeg.
Gelukkig kon die overmacht ook opnieuw op het scorebord worden gezet. OC stelde orde op zaken en liep opnieuw uit: eerst 3-4 en daarna 3-5. In totaal tekenden Fritz (3x) en Schoeters (2x) voor de doelpunten aan OC-zijde.
Jef viel deze wedstrijd vooral op door de scheidsrechter een helpende hand te bieden. Aan de lichaamstaal van de man in het zwart was duidelijk te merken dat hij het niet altijd even leuk vond en het soms ook wat moeilijk had. Gelukkig was daar Jef — steeds bereid om te assisteren — die bij elk “foutje” vriendelijk maar kordaat aangaf wat er gefloten moest worden. Het enige wat de scheids nog hoefde te doen, was luisteren naar zijn assistent-JEFeree… en fluiten.
Er was nog een klein schrikmoment toen Moller moord en brand schreeuwde. Iedereen vreesde voor minstens een open beenbreuk, maar uiteindelijk bleek het vooral schrik. Hij dacht even dat hij pijn had, maar dat bleek mee te vallen. Meteen ook de eerste keer dat we Moller tijdens de wedstrijd echt zagen.
Eind goed, al goed: drie punten mee naar huis. Volgende week wacht De Gul op hun terrein, met hopelijk een betere eerste helft.
